Op weg naar Australie
Hier weer eens een berichtje van de Dolfijngracht.
Alles gaat hier goed en ik heb mijn draai wel gevonden aan boord. Hieronder even een verslagje van de afgelopen 1,5 maand.
Na het lossen in Yokkaichi zijn we naar Tomakomai gevaren om de eerste lading voor Australie te laden. Deze lading bestond alleen uit staalrollen, die door Japanse stuwadoors werden vastgezet onder in het ruim.
's Avonds zijn we nog naar het Seamanscenter van Tomakomai gegaan om een biertje te drinken en het internet te gebruiken. De eigenaressen vonden het helemaal fantastisch dat we daar kwamen en we werden daarom bekogeld met allerlei vragen. Het bleek dat we de eerste Nederlanders waren die daar ooit zijn geweest, dus we moesten met zijn allen op de foto voor in hun plakboek.
Daarna ben ik in Tomakomai nog op zoek gegaan naar een prepaidkaart, om te kunnen internetten op mijn laptop. Het probleem daarvan was dat de mensen in Japan eigenlijk helemaal geen Engels spreken en alleen maar vriendelijk terug lachen/knikken of ze beginnen hele verhalen in het Japans op te hangen! Ik kon dus maar moeilijk duidelijk maken wat ik nou eigenlijk zocht. Na een tijdje kwamen we een school tegen (avondschool) waar we zagen dat er Engelse les gegeven werd. Dus ik daar naar binnen om wat informatie te vragen voor die telefoonkaart, blijkt dat de Engelse lerares niet eens Engels kon spreken/begrijpen! Daarna heb ik de zoektocht maar opgegeven.... Verder hebben we die avond nog wel een Japans cafeetje opgezocht (waarvan al een foto op de weblog staat).
Na Tomakomai zijn we naar Hirohata gevaren, waar we eerst een tijdje moesten ankeren, voordat we de haven binnen mochten varen. In deze haven werden ook alleen maar staalrollen geladen. De haven lag midden in een industriegebied en onze ligplaats was dan ook naast een grote schroothoop, waar de nodige dampen af kwamen...
Nadat we eindelijk uit Hirohata vertrokken waren, zijn we naar Kobe gevaren. In deze haven hebben we verschillende materialen moeten laden, zoals: staalrollen, graafmachines, buizen etc. Deze lading was dus wel wat interessanter om mee te maken hoe dat allemaal in zijn werk ging qua laden. In Kobe zijn we nog naar Chinatown gegaan, waar we nog naar een karaokebar zijn geweest met zijn allen (incl. kapitein en hwtk). Al ben ik niet zo'n hele grote fan van dat karaokegedoe, het was toch wel grappig om te zien. Verder hebben we in Kobe nog echte Japanse sushi gegeten, die we van stuwadoors gekregen hadden. Ik moet zeggen dat ik wel eens wat lekkerders gegeten heb
Na het laden zijn we naar Hitachinaka gevaren, waar we voor het eerst wat flinke deining kregen. Dit kwam omdat we de golven van een typhoon dwars in kregen. Hierdoor begonnen er aardig wat mensen aan boord een beetje groen te zien
Eenmaal in Hitachinaka moesten we eerst 2 dagen wachten tot het zou stoppen met regenen (eerder mochten de luiken niet open i.v.m. staallading). Toen het eenmaal droog was, werden daar de grootste graafmachines geladen van deze lading (alleen de rupsband woog al 50 ton). Deze machines werden in delen het ruim in geladen, wat toch wel indrukwekkend was om te zien. Na het laden zat het hoofdstuk Japan er op, waarna we zijn vertrokken richting Shanghai (China).
Onderweg naar Shanghai kwam er nog een grote school met dolfijnen met de 'Dolfijngracht' spelen. Dus ben ik voorop het schip gaan staan, waar ik mooie foto's van de dolfijnen heb gemaakt.
Na 2 dagen varen kwamen we dan aan voor de kust van Shanghai, waar het water steeds bruiner en viezer begon te worden. Er hing ook een dichte mist, wat achteraf een laag smog bleek te zijn. Voor de kust moesten we wachten tot er een loods aan boord zou komen, die ons naar de ligplaats zou leiden. Omdat we niet de enige waren die naar binnen wilde (zeker 20/30 andere schepen), is het bij Shanghai een grote chaos op het water. Het is eigenlijk te vergelijken met een snelweg, maar dan op het water. Op een gegeven moment stond de radar helemaal vol met gele stippen (wat dan schepen zijn), waar ik toch maar even een foto van gemaakt heb. In Shanghai hebben we heel het dek volgeladen met lege containers die naar Adelaide (Australie) gebracht moesten worden (800 stuks). Tijdens het laden kwamen er weer verschillende verkopers van de nieuwste elektronische apparatuur langs de kade staan, om spullen te verkopen.
Ik kon hier bijvoorbeeld een Ipad voor 200 dollar kopen (wel een kleinere/namaak versie) en een zogenaamde BlackBelly telefoon.
De hulpkok had een Iphone gekocht, die na 1 uur al weer kapot was. Goede Chinese kwaliteit dus
In Japan en China ben ik trouwens verschillende keren op de foto gevraagd omdat ik op Justin Timberlake, Wayne Rooney en Jason Scatham zou lijken hahaha. Ben benieuwd of ze dat in Australie ook vinden.
Na Shanghai zijn we vertrokken richting Australie, wat ongeveer 14 dagen varen is. Na ongeveer 6 dagen kwamen we voor het eerst weer land (Fillipijnen) tegen. De matrozen begonnen gelijk te bellen met de satelliettelefoon, denkende dat het goedkoper zou zijn, omdat ze dicht bij huis waren
Daarna zijn we via Indonesie (Bali) nog meer naar het zuiden gezakt, richting Australie, waar we nu varen. Op dit moment varen we bij de zuid-west kant van Australie (Cape Leeuwin), waar ons nog slecht weer te wachten staat de komende dagen. Hier hebben we vanmiddag nog walvissen gespot, waar ik helaas geen foto van heb kunnen maken, omdat ze te ver weg waren.
De afgelopen 2 weken ben ik eigenlijk constant bezig geweest in de machinekamer, met verschillende klusjes/opdrachten. De komende 2 weken sta ik dan weer op de brug, en zo wisselt het elkaar dan af.
De planning is dan ook dat we over 4 dagen aankomen in Adelaide (20 oktober), waar het lossen kan gaan beginnen. Ook gaat in Australie de halve bemanning er af (kapitein, hwtk, 3e stuurman, 2e/3e machinist), waar weer verschillende Nederlanders voor in de plaats komen. We blijven ongeveer 2 weken in Australie (Adelaide, Melbourne, Brisbane, Port Kembla) waar de huidige lading gelost moet worden.
Ook worden er in Brisbane staalplaten, locomotieven en jachten geladen, om deze daarna weer te lossen in Antofagasta (Chili) en Houston (USA). We varen dan via de Grote Oceaan richting Zuid-Amerika, en dan via het Panamakanaal richting Houston.
Hoe dat verloopt, zal ik over een tijdje weer eens melden. Ik zal in Australie nog ergens foto's proberen te uploaden, maar dat is nog even afwachten of dat gaat lukken.
De groeten daar en tot horens......
Uhh Doei
Japan
En dan is het alweer 5 septemberen begon het toch echt door te dringen dat ik dan toch 5 maanden stage ga lopen.
Op schiphol zagen we dat er al een groepje jongens (7) zich verzameld hadden met kort geschoren koppen, waaruit Danielle al had concludeerd dat zij mijn medestudenten zouden zijn, waar ze gelijk in had.
Toen we allemaal gezamenlijk ingecheckt hadden, was het dan toch echt tijd om afscheid te nemen.....snik. Na alle 4 de dames een goede knuffel gegeven te hebben, gingen we de douane door.
Na 3 uur vliegen naar Helsinki en 9 uur vliegen naar Japan, zat ik dan EINDELIJK in Japan. Toen ik het vliegtuig uitstapte leek het net of ik een plens warm water over me heen kreeg. De luchtvochtigheid is hier namelijk erg hoog en het is zown 33 graden, zweten geblazen dus. Daarna na 1,5 uur in de taxi gezeten (airco gelukkig), waar ik gelijk dingen zag waar ik wel even aan moest wennen. Niet alleen rijden ze in Japan aan de linkerkant van de weg, maar ook de taxichauffeur zat heel de weg te bellen + tv te kijken in zijn Mitsubishi koekblik. De beste man trok trouwens ook heel de weg zijn mond niet open (het had familie van mij kunnen zijn, ha ha)
Eenmaal aangekomen op de Dolfijngracht (Maandag) heb ik eerst mijn koffers naar boven gelopen (mijn hut zit onder de brug, HOOG DUS), daarna kennis gemaakt met de bemanning. De kapitein, 1e stuurman, HWTK en de kok zijn Nederlands. Voor de rest is de 2e stuurman een Rus, en de rest zijn Flippo's. Deze dag hebben we eerst alle verschillende middelen bekeken voor evt noodsituaties aan boord (dit is verplicht gesteld door de IMO). Hierna eindelijk rustig de koffers uitgepakt, en mijn kast ingeruimd.
Ik heb trouwens een eigen hut met wc, douche, bureau en een bank. Best lekker dus
Om 8 uur was ik mijn kooi ingerold, nadat ik wat leuke enveloppen en cadeautjes open had gemaakt. Na het openmaken van het cadeau van mijn vrienden wilde ik toch nog wel even wat kwijt....Iets wat ik eigenlijk allang wist.....Sjoerd je bent en blijft een klootviool. Vearken. Over die andere pagina's heb ik wel moeten lachen hr. (vriendenboekje van spongebob).
De volgende ochtend stond er om 8 uur een lekker ontbijt te wachten. Al zit ik hier nu nog maar een paar dagen, ik weet nu al dat ik een paar kilo zwaarder terug zal komen. Het eten is hier goed te schuiven (andijvie, zalm, rosbief, rijst, gepofte aardappel, gamba's) gemaakt door de gelijknamige kok 'Justin'. Hij lijkt een beetje op chef uit 'South Park', grappig genoeg noemen ze hem ook zo.
Dinsdag stond in het teken van het takenboek. Hier werd het e.a. uitgelegd over de bedoeling hiervan in het 'klaslokaal'. Verder is er die dag nog uitgelegd hoe de wachten gaan lopen enz. Ik begin de eerste 2 weken in de machinekamer en daarna 2 weken aan dek/brug. Ook hebben we de planning van de komende maand gekregen. Hierin stond dat we 9 sept eindelijk uit Yokkaichi vertrekken. Dat komt omdat het hele schip nog vol zit met grind wat er eerst nog uit moet. Dit gaat langzaam omdat er maar 1 vrachtwagen is die telkens 2 uur onderweg is voordat hij weer geladen kan worden. We gaan na het lossen nog langs 5 andere havens in Japan, daarna langs Shanghai, en dan weer naar Australie (Melbourne), waar we 12 oktober aankomen.
Hopelijk is er tegen die tijd internet aan boord, want wij zijn het enige schip van Spliethoff wat het nog niet heeft. Het zou makkelijk zijn, want dan kon ik ook is wat foto's laten zien.
Ik zal over een tijdje wel weer is een verhaaltje typen. Mocht je trouwens willen reageren, dan heeft dat weinig zin, want ik kan dat toch (nog) niet zien
Justin
De koffers zijn gepakt
Morgen is het dan zover.
Eerst vlieg ik om 12 uur naar Helsinki, daar pak ik om 5 uur het vliegtuig naar Japan, waar ik de volgende dag om 8:55 weer zou moeten landen. pfff
In Nagoya(Japan) wacht er een agent op ons die het vervoer naar de Dolfijngracht regelt. Als we daar aankomen(Yokkaichi), vertrekken we dezelfde dag nog naar een andere loshaven om de Australische lading te lossen.
Waar de reis daarna naartoe gaat, is nog niet bekend. Waarschijnlijk gaan we de kant van Australie weer op, maar dat is afwachten.
Zodra ik gesettled ben aan boord, en een beetje mijn draai heb gevonden zal ik weer eens een bericht/foto's achterlaten.(als ik weet hoe het daar werkt met internet enz
Justin
Nog een paar weken.
Omdat ik over een paar weken weg ben, heb ik maar een reisblog geopend zodat iedereen een beetje op de hoogte blijft. Zoals het er nu naar uitziet, ga ik de kant van de loempiavouwers op maar dat kan morgen weer anders zijn. Kortom, als er iets te melden valt, dan kan je het op deze site lezen.
Eerst nog een een weekje Sneek in het vooruitzicht en nog een paar weken met Danielle zijn en daarna kan het avontuur beginnen...